Η χαμένη μάχη με τον εαυτό μας

Αγαπητοί φίλοι

Στις 17 του Ιούνη 2012 όλοι μας αποφασίσαμε για το μέλλον της χώρας μας. Μας είπαν ότι ήταν οι κρισιμότερες εκλογές. Μας τρομοκράτησαν ότι εάν δεν ψηφίσουμε τους εκλεκτούς τους δεν θα έχουμε φαγητό, καύσιμα, φάρμακα και δεν θα έχουμε καμία τύχη σε αυτόν τον τόπο. Βέβαια στα διαλλείματα της προπαγάνδας μέχρι και των μεσημεριανών εκπομπών ψέλλισαν και κάτι από προγράμματα. Πασπαλισμένα με μπόλικη αριστερή ή δεξιά αστραφτόσκονη ανάλογα με την αφετηρία, τα πάθη και τις δεσμεύσεις του καθενός. 

Ποιοι? Μα όλοι τους είδαμε. 

Δεν ήταν μόνο οι απαράδεκτοι πολιτικοί μας. Ήταν οι Ισχυροί του πλανήτη. Που από τη μια πλευρά διατυμπάνιζαν ότι είναι καλά εξασφαλισμένοι αυτοί, τα σπίτια και τα μαγαζιά τους από την έξοδο μας από το κοινό νόμισμα, αλλά από την άλλη έσπευσαν χάσκοντας και απειλώντας ακόμη και το Σάββατο των εκλογών, αδιαφορώντας για μια ακόμη φορά για τους νόμους μας και τις συνήθειές μας. 

Έτσι πολλοί συμπολίτες μας λύγισαν. 

Πολλοί έλληνες είναι ηλικιωμένοι με προβλήματα υγείας. Και ας τους λένε κάποιοι ότι ζούνε πολύ και βάζουνε μέσα το σύστημα υγείας. Ανήμποροι που χρειάζονται τα φάρμακά τους. Δεν μπορείς να απαιτήσεις από αυτούς να αγνοήσουν μια τόσο σημαντική απειλή. Να μην έχουν φάρμακα. Άλλοι εργάστηκαν μια ζωή στην οικοδομή, στο εργοστάσιο με λιοπύρι και με παγωνιά, χυθήκαν τα μάτια τους πάνω από χαρτιά και βιβλία, ή στα μαγαζιά τους και παίρνουν λίγα ευρώ σύνταξη πετσοκομένα από την πατρίδα τους. Δεν είναι εύκολο να τα πετάξεις στα 70 και στα 80 σου χρόνια και να πας μεροκάματο. Και πιο άλλωστε μεροκάματο;  Αφού μέρα με τη μέρα όλοι κλείνουμε. Μαγαζιά και επαγγελματίες χορεύουμε στο σπιράλ του οικονομικού μας θανάτου, όπως λένε τα θαυμαστά μυαλά του πλανήτη. 

Άλλοι συνάνθωποί μας παίρνουν έναν μισθό και τρέχουν σπίτια, υποχρεώσεις, παιδιά, γονείς. Δεν μπορούσαν να απαρνηθούν έστω και τα 900 ευρώ από το κράτος, ή τα 500 ευρώ από την καταρρέουσα επιχείρηση για μια ιδέα. Την Ανεξαρτησία της χώρας από τους ξένους δανειστές. Και όλοι αυτοί εψήφισαν και είναι σεβαστή η γνώμη τους. Έτσι ορίζει το πολίτευμα που εμείς εφεύραμε.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι έλληνες. 

Οι πρώτοι που κεφαλαιοποίησαν τα κέρδη τους από μίζες, προμήθειες, αρπαχτές, μισθούς διορισμών, φακελλάκια, νταβατζιλίκια και παρόλα όσα μάσησαν στην προσπάθεια, τα υπόλοιπα τα έκαναν κεφάλαιο. Το παρκάρησαν σε κάποια επενδυόμενα τραπεζικά προϊόντα και πλέον μιλάνε με όρους γιάπις σορτάροντας, λονγκάροντας, διακινώντας και μετατρέποντας θεμιτό και αθέμιτο πλούτο. Και την παραμονή των εκλογών έτρεχαν στα πριβέ των τραπεζών και έστελνων έξω τα μαύρα και άσπρα χρήματά τους. Για να τα σώσουν από τα αριστερά κονσερβοκούτια που θα έφερναν τη δραχμή. Την οποία οι μεγαλο-φραγκάτοι κάποιοι ήθελαν για να ξαναεπενδύσουν τα ευρω-δολλάριά τους στη νέα δραχμή. Οι δε μικροφραγκάτοι δείλιαζαν στο άκουσμα των Ισχυρών της γης, των ντόπιων και ξένων αφεντικών. Εξάλλου έχουν μάθει να υπακούουν στο θεό τους. Το χρήμα σε όποια του μορφή και νόμισμα. Γι αυτό και έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με αυτό. 

Οι επόμενοι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές, αρουραίοι λιγδιάρηδες έσπευσαν να αλλάξουν πλοίο που βούλιαζε στη θάλασσα της λαϊκής οργής και του αναθεματισμού, με κάθε βάρκα και πλεούμενο που έβρισκαν μπροστά τους. Έτσι, για να διασώσουν λίγο συνδικαλιστικό τυρί των προνομίων τους, για νέες μεγάλες και μικρές μιζούλες και μισθούς.  

Τέλος, ήταν και αυτοί που δεν έκλεψαν, δεν λαδώθηκαν. Τα πόδια τους τα είχαν στο στρώμα τους εντός πάντα. Ήταν λογικοί και βασισμένοι μόνο στις δικές τους δυνάμεις και όχι στα δάνεια, ίδρωσαν και είπαν με την ψήφο τους όχι στην υποθήκη της πατρίδας μέσω του χρέους και είπαν ναι στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως ύψιστο αγαθό και όχι στη σύγχρονη μορφή των τριάντα αργυρίων του ευρώ. 

Αυτή ήταν η ελλαδίτσα στις 17 Ιουνίου του 2012. Μια μπαταρισμένη σκούνα με πολλά διαφορετικά ποντικάκια μέσα της. Με πολλά νερά να μπάζουν και μια τρόμπα να πετάει έξω λιγοστά νερά. Χωρίς πηδάλιο, φώτα και χάρτη. Και κάθε ώρα το νερό ανεβαίνει και πνίγει μερικά από τα ποντίκια. Και αντί να επισκευάσουν τη σκούνα, όλοι εκλπιπαρούν να μη σταματήσει να δουλεύει η ασθενική τρόμπα. 

Το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθύτατα ηθικό. Είναι η στάση μας, η θέση μας σε αυτό τον κόσμο. Τι πρεσβεύουμε. Ποιοι είμαστε. Από που ήρθαμε και που θέλουμε να πάμε. 

Οι περισσότεροι από εμάς στις 17 του Ιούνη κοιτάξαμε το σήμερα. Όχι το αύριο. Αλλά μήπως και το σήμερα που ζούμε δεν είναι αυτό που μας αξίζει για ότι επιλέξαμε χθες και προχθές?

Τα ποντικάκια πρέπει να επισκευάσουν την τρύπα και να πετάξουν τη χαλασμένη τρόμπα. Να ξαναφτιάξουν το καράβι τους, ώστε να ταξιδεύει, να μεταφέρει κάθε λογής καλούδια, για να είναι ευτυχισμένα. 

Από σήμερα Τρίτη 19 του Ιούνη έχουμε μια υποχρέωση. Να συνεχίσουμε τον αγώνα να πείσουμε όσους περισσότερο συμπατριώτες μας μπορούμε, ότι το μοναδικό μας μέλλον βασίζεται στις ίδιες μας τις δυνάμεις. Στη δική μας αντίληψη περί παραγωγικότητας, δουλειών, εργασίας, ανάπτυξης, δικαιοσύνης, αστυνόμευσης της ασφάλειας των πολιτών, δημοκρατίας, υπεράσπισης εθνικής κυριαρχίας και τελικά στο δικό μας νόμισμα. Όχι στις πλάτες των άλλων. Και μόλις δρομολογήσουμε τα εσωτερικά μας θα πληρώσουμε τα χρέη μας. Και μόνον τότε θα πάψουμε να μεμψιμοιρούμε και σαν ζητιάνοι να εκλιπαρούμε σωτήρες και σωτηρίες, περισσεύματα μεγαλοθυμίας πολιτών άλλων χωρών. Οι λαοί των οποίων δικαιολογημένα αγανακτούν με εμάς, αφού καλούνται να επωμισθούν βάρη που δεν τους αναλογούν, τα δικά μας. 

Τη συνταγή την έχουμε. Ανοίξτε και διαβάστε. Είναι σκαμμένη και λαξευμένη σε πέτρες γύρω μας, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οπουδήποτε σε όλη την πατρίδα μας και όχι μόνο.  

Χάσαμε μια μάχη. Όχι δεν ήταν αυτές οι κρισιμότερες εκλογές στη νεότερη ιστορία μας. Αυτές οι εκλογές ήταν οι κρισιμότερες για το ευρώ. ΟΧΙ για εμάς. Έχουμε πόλεμο μπροστά μας και πολλές πολλές ακόμη μάχες. Και ο αντίπαλος είναι ο χειρότερος μας εαυτός.

Σπύρος Γκουτζαμάνης,  HellasToday.blogspot.com

Ποιός βάζει κανόνες

Από την απαρχή της ιστορίας της δημιουργίας κοινωνιών δεσπόζουσα θέση και πεμπτουσία της λειτουργίας τους αποτελούν οι κανόνες.

Τη δύναμη μέσα στις κοινωνικές ομάδες την είχε και θα την έχει αυτός, που ορίζει τους κανόνες και τους ελέγχει. Στην αρχή, στις μικρές κοινωνίες, όλοι εκφράζανε την άποψή τους και λαμβάνανε μέρος στη διαδικασία  αυτή. Όσο μεγαλώνανε οι κοινωνίες τόσο αδήρητη επιβάλλονταν η ανάγκη για την εκλογή αντιπροσώπων, "σοφών", που θα δούσανε προς όφελος των μελών της κοινωνίας.

Στο πέρασμα του χρόνου η δύναμη μετατοπίστηκε στους μηχανισμούς, που προωθούσαν και προωθούν από τη μια μεριά τούς προς εκλογή εκπροσώπους κι από την άλλη χειραγωγούσαν και χειραγωγούν το εκλογικό σώμα.

Όλη, λοιπόν, η δύναμη στους δυνατούς, οι οποίοι σχετίζονται αποκλειστικά με την παραγωγή πλούτου και τίποτα άλλο.

Τι ψηφίζουμε άραγε;

Ψηφίιζουμε αυτούς, που η εικόνα τους (εμφάνιση και λεγόμενα) διαισθανόμαστε ότι εκπροσωπούν καλύτερα τα συμφέροντά μας. Η εικόνα είναι αυτή, που καλλιεργείται από την προβολή του καθενός κι είναι πλήρως ελεγχόμενη, ενώ τα συμφέροντά μας θα έπρεπε να ταυτίζονται με αυτά της κοινωνίας.

Έχουμε φτάσει, όμως, σε ένα σημείο, όπου τα συμφέροντά μας σε μεγάλο βαθμό πηγάζουν από την επίπλαστη εικόνα, που ζήσαμε κάποια στιγμή ή που είδαμε σε εικόνες ότι υπάρχει. Η εθνική έπαρση, η Ελληνική μαγκιά κι ο τσαμπουκάς, το φιλότιμο, που οδηγείται από συναισθήματα κι η έλλειψη καλλιέργιας του σεβασμού της κοινωνικής ζωής και της οντότητας του συνανθρώπου μας σε όρους πρακτικούς κι όχι θεωρητικούς, δημιουργούν το πλαίσιο ώστε ακόμη και τα συμφέροντά μας να χειραγωγούνται.

Έχουμε γίνει έρμαια των διαθέσεων των λίγων, έχουμε ξεπέσει ως προσωπικότητες σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην ορίζουμε το μέλλον μας με τη λογική, αλλά με το συναίσθημα και τις παροδικές τάσεις του υπόλοιπου όχλου.

Δε θα αλλάξει η νοοτροπία ούτε σε αυτές τις εκλογές γιατί δεν έχουμε φροντίσει για την πνευματική καλλιέργεια του λαού και την υποτυπώδη πολιτική του μόρφωση. θα ψηφίσουμε αυτό, που επιτάσσει η μόδα, αυτό που το επίπλαστο προσωπικό συμφέρον μας θέτει ως διακύβευμα. Θα αγνοήσουμε την προοπτική και την ανάγκη να θεμελιώσουμε το μέλλον μας.

Κρατικοποίηση καφετεριών

Σήμερα το πρωί περπατούσα στο κέντρο με πολύ ζέστη και δίψασα. Κάθισα σε μια καφετέρια και παρήγγειλα χυμό. Ήρθε η ώρα να πληρώσω κια αναρωτήθηκα τι ωραί, που θα ήταν να ήταν κρατικές οι καφετέριες και να ήταν όλα τζαμπαντάν. Όπου θέλαμε θα καθόμασταν, ότι θέλαμε θα τρώγαμε και θα πίναμε και κανένας λογαριασμός. Με τη σειρά μας εμείς θα προσφέραμε αυτό, που γνωρίζαμε οικειοθελώς κι η κοινωνία θα λειτουργούσε άψογα κι αγόγγυστα.

Οι τράπεζες θα δίνανε δάνεια παντού και για το οτιδήποτε αφού δε θα υπήρχε το κίνητρο της παραγωγικότητας και τα απεχθή businessplan κι όλοι θα παίρναμε ότι θέλαμε και θα δίναμε ότι μπορούσαμε.

Και συνεχίζω. Γιατί να δουλεύω με φιλότιμο και να δημιουργώ όταν μακροπρόθεσμα θα απολάμβανα το ίδιο με όλους; Γιατί να παράγω και να σκέφτομαι αφού θα μπορώ να είμαι σε μια καφετέρια όλη την ημέρα και να δουλεύουν άλλοι για μένα; και πολλά άλλα...

Αυτά όμως μου θυμίζουν κάτι γνώριμο από παλιά, από την αρρωστημένη κατάσταση, που ζούσαμε, από τους δημισίους υπαλλήλους.

Σταμάτησα να πίνω χυμό, μου ξύνισε ξαφνικά το στομάχι και σηκώθηκα να πάω στη δουλειά μου μήπως και ξεχαστώ ότι θα ξαναζήσουμε τον εφιάλτη ενός νέου κράτους ΠΑΣΟΚ.

Τι άλλο να πω...

Α ρε Αντρέα !!!

Η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ με κάνει να έχω αμφιβολίες για την αρνητική μου θέση έναντιι αυτού του "ψεύτη" και δημαγωγού. Αναρωτιέμαι εαν ο σοφός λαός, το πλήθος, ο όχλος κινείται, κρίνοντας λογικά και με ιδιαίτερη συναισθηματική νοημοσύνη, στη σωστή κατεύθυνση.

Ερευνώντας τις διάχυτες εκφράσεις των νεοΣΥΡΙΖΙΚΩΝ στα ΜΜΕ και κοινωνικής δικτύωσης, καθώς πλέον οι απόψεις τους εκτίθενται με έμφαση, είναι εμφανής η έπαρση κι η έλλειψη λογικής κι ευαισθησίας έναντι του λαού. Δε δύναται να εφαρμοστούν τα γραφόμενα στο παλιό πρόγραμμά του και τα λεγόμενα στο προορικό νέο. Το γνωρίζει η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Είναι σίγουρο ότι το γνωρίζουν και διατίνονται ότι παρόλα αυτά τα ανέφικτα, που γράφονται ας εκλέξουμε τον Alexis για να δώσουμε μάθημα στους παλιούς.

Μόνο που φίλοι μου αριστεροί δεν είναι αυτή η τακτική της αριστεράς της ευθύνης. Αυτή είναι η αριστερά της ανευθυνότητας, του στρουθοκαμιλισμού, της διάχυτης κουτοπονηριάς του νεοέλληνα, που ελπίζει στον από μηχανής θεό και που στο τέλος θα κρεμάσει ανάποδα αυτούς, που τον παραμυθιάζουν. Κι η ώρα θ ΈΡΘΕΙ.

Οι λογικοί, μετριοπαθείς, παλαιοΣΥΡΙΖΙΚΟΙ κατανοούν περισσότερο ότι τους παρέσυρε το κύμα και δεν έχουν κάτι να προσφέρουν στην όλη διαδικασία της διακυβέρνησης. Είναι δε πεπεισμένοι ότι δε θα κυβερνήσουν και μπορούν με μεγαλύτερη δύναμη κι ορμή να κατηγορούν (αυτό είναι το εύκολο), χωρίς να υπάρχει η αναγκαιότητα για πρόταξη εφικτών λύσεων. Κουτοπονηριά Ελλήνων, που βρίσκουν διέξοδο στις ανασφάλειές τους ακριβώς, όπως η θεία μου, που ψηφίζει Νέα Δημοκρατία γιατί ελπίζει ότι θα επανέρθουμε στην πρότερη λαϊκίστικη, κρατικοδίαιτη κατάσταση, όπου υπάρχει ελπίδα για να βολευτούν τα παιδιά τους στο δημόσιο.

Α ρε Αντρέα κακό, που έκανες στη νοοτροπία των Ελλήνων.

Η λύση στη δόλια ταύτιση μνημονίου – Ευρωζώνης

Ακόμα και σήμερα όμως τα ΜΜΕ αποκρύπτουν αυτή την ελεεινή αντευρωπαϊκή βόμβα που έβαλαν στα θεμέλια της Ευρωζώνης ο Παπανδρέου και οι συνεργάτες του. Το ΔΝΤ θησαύρισε καθώς και τα κοράκια που το συνοδεύουν, η Γερμανία το δέχτηκε για να μην υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που απορρέουν από την συνθήκη της Λισσαβόνας και τώρα η χώρα οδεύει με μαθηματική ακρίβεια προς την έξοδο. Αυτή ακριβώς ήταν η σκοπιμότητα του μνημονίου.

Γιατί δεν μιλά κανένας; Η δράση του ΔΝΤ ξεκινά πολύ πριν την επέμβαση με εταιρείες δημοσίων σχέσεων που κάνουν lobbying στα ΜΜΕ της χώρας ώστε να κατευθύνουν την ενημέρωση. Το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα όπου αιχμή του δόρατος ήταν ο αντιπρόσωπος του κολοσσού που χειρίζεται τον λογαριασμό του ΔΝΤ παγκοσμίως με κάποιες υπεργολαβίες.

Έτσι, σήμερα μιλούμε για την αναγκαιότητα της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, χωρίς κανείς να αναφέρεται στην αντευρωπαϊκή υπαγωγή στο αντευρωπαϊκό ΔΝΤ. Είναι δεδομένο ότι εάν γίνει νομικός έλεγχος του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, όχι μόνο με το Ελληνικό αλλά και με το Ευρωπαϊκό δίκαιο, η συμφωνία θα πάει στον κάλαθο των αχρήστων και θα αξίζει λιγότερο από το χαρτί της.

Είναι λοιπόν δόλια η ταύτιση μνημονίου – Ευρωζώνης. Όπως ήταν δόλια και η είσοδος του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη από την κερκόπορτα που άνοιξε ο Παπανδρέου. Αυτό θα βγει και από την εισαγγελική διερεύνηση για το σκάνδαλο της ΕΛΣΤΑΤ, όπως και από τα σκάνδαλα που συνόδεψαν την πορεία προς το μνημόνιο (Τ3 – Τ10, CDS, Απόρρητες δαπάνες σε επισκέψεις Σόρος – Ρουμπινί κλπ).

Όπως δεν είναι καθόλου τυχαία η πρωτοσέλιδη αγιοποίηση του ΔΝΤ και η δαιμονοποίηση της ΕΕ σε πρωτοσέλιδα “αντιπολιτευόμενων” εφημερίδων. Όπως δεν είναι τυχαία η πολεμική που ασκήθηκε στην Ελλάδα από Γερμανικά ΜΜΕ για να δοθεί η ευκαιρία της μη ενεργοποίησης του άρθρου 122 της συνθήκης της Λισσαβόνας.

Αυτά λοιπόν τα της μονομερούς καταγγελίας, είναι τουλάχιστον φαιδρά. Αφού θέλετε να ανάγετε ένα Έθνος σε επίπεδο μίας επιχείρησης, ακούστε το επιχειρησιακά:

Όταν αναλαμβάνεις την διοίκηση μίας εταιρείας και διαπιστώσεις ότι ο προκάτοχος σου έχει προβεί σε ΠΑΡΑΝΟΜΗ και ΚΑΤΑΔΟΛΙΕΥΤΙΚΗ συμφωνία χρηματοδότησης, είσαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να την καταγγείλεις. Είσαι ΕΚΝΟΜΟΣ εάν δεν το κάνεις και συνένοχος εάν δεχτείς την συνέχιση της. Το “μονομερές” είναι αυτονόητο, αφού συνήθως ο τοκογλύφος δεν κάθεται να συζητήσει όταν έχει προσημειώσει τα πάντα. Περιμένει απλώς να πεθάνεις.

Και για τους νομικούς (κύριε Βενιζέλε, και κ. Σαμαρά), ΠΑΝΤΑ μία καταγγελία μίας αδικοπραξίας γίνεται ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ. Είναι βασική αρχή της δικαιοσύνης αφού στην αδικοπραξία κάποιος αδικείται ενώ άλλος οφελείται. Το εάν έχεις δίκιο ή άδικο, θα το κρίνει η δικαιοσύνη.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν να επιδιώκετε αρνησιδικία με τραμπουκισμούς; Ανακαλύπτοντας τον όρο της “μονομερούς καταγγελίας” λες και ανακαλύψατε τον τροχό; Έχετε δει ποτέ τον νοικοκύρη και τον διαρρήκτη να καταγγέλουν από κοινού;

Εδώ ακριβώς είναι και η ΑΜΕΣΗ λύση του προβλήματος: Σεβασμός στην Ευρώπη και τους εταίρους, άρνηση οποιασδήποτε υποχρέωσης έναντι του ΔΝΤ μέχρι να τελεσιδικήσει η προσφυγή της Ελλάδας. Έτσι θα εξοικονομηθούν οι πόροι για την ανάπτυξη και την επανεκκίνηση της οικονομίας αλλά και για την διόρθωση των αδικιών. Όλα τα άλλα είναι ατελέσφορα, επικίνδυνα, καταστροφικά.

Ναι στην Ευρώπη σημαίνει ΟΧΙ στο ΔΝΤ. Ας γίνει η Ελλάδα η πρώτη χώρα που θα διώξει αυτόν τον καρκίνο αναίμακτα, αυτό είναι το ζητούμενο. Διότι ο καρκίνος θα φύγει που θα φύγει, όπως έφυγε αιματηρά από όλες τις χώρες που επενέβει. Ας μην αφήσει πίσω του λίμνες από αίμα Ελληνικό, ήδη έχει χύσει αρκετό.

 Επομένως, η λύση που προτείνω είναι : 

1) Μανιασμένη υπεράσπιση της χώρας για παραμονή στο ευρώ: Εμείς δεν φεύγουμε, εσείς θα μας διώξετε. Έτσι τους αφαιρούμε το επιχείρημα ότι μονομερώς αθετούμε συμφωνίες κρατών και δεν τους δίνουμε το δικαίωμα να μας τιμωρούν ακόμη και με έξοδο από την Ε.Ε.

2) Άρνηση λήψης των δόσεών τους, διότι έτσι δεν μπορούν να πληρώσουν οι ίδιοι τους δανειστές μας, που είναι πάλι οι ίδιες τους τράπεζες και οι λοιποί τους γνωστοί και άγνωστοι. Έτσι τους αφαιρούμε το επιχείρημα ότι αφού μας ταϊζουν πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε.  Οι πληρωμές προς δανειστές, μετά την αφαίρεση μη επαχθούς χρέους, θα βεβαιωθούν από εμάς και θα εξυπηρετηθούν εν ευθέτω χρόνο. Πότε; Όταν αρχίσουν να αποδίδονται έσοδα από τον προυπολογισμό. Πιθανότατα πέραν της 5-ετίας. Οπότε θα λειτουργήσουμε χωρίς δανεισμό για αρκετά χρόνια,αφού αυτό θα γινόταν ΟΥΤΩΣ-ΕΙ-ΑΛΛΩΣ.

3) Προσφυγή της Ελλάδας για εκδίκαση αυτών των παράνομων συμβάσεων και πίστωση χρόνου σε εμάς ολίγων ετών μέχρι αυτές να εκδικασθούν. Επικάλεσμα του άρθρου 122 της συνθήκης της Λισσαβώνας.

4) Και το σημαντικότερο: ΑΜΕΣΗ ισοσκέλιση του προυπολογισμού μας με από πάνω προς τα κάτω μειώσεις μισθών συντάξεων χωρίς να θίγονται οι χαμηλοσυνταξιούχοι και μισθωτοί, άμεσο κλείσιμο παθογόνων και ζημιογόνων δημοσίων οργανισμών με παράλληλη στήριξη των ανέργων δημοσίων υπαλλήλων με προσφορά δημόσιας γης, φορολογική αμνειστία επί δέκα χρόνια, ταμείο ανεργίας άνω του ενός έτους, δωρεάν ιατροφαρμακευτική τους υποστήριξη, εθελοντική εργασία σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και σε κρατικά έργα

5) Σε λίγα χρόνια με το σοβαρό προφίλ που θα δείξουμε στην παγκόσμια οικονομία θα  παρακαλάνε να μας δανείσουν όλοι, ακόμη και αφού θα τους έχουμε καθυστερήσει, αφού θα ξανακερδίσουν από μια υγιή οικονομία,....... ΑΛΛΑ, πρέπει να υπάρχει ΟΥΣΙΑ! Όχι ξανά ελλειματικοί προυπολογισμοί, ΟΧΙ σπατάλες και διορισμοί. 

Άραγε έχουμε τα κότσια σαν πολίτες, ο καθένας από εμάς και σαν ομάδα, να στηρίξουμε μια πατριωτική κυβέρνηση που θα τα κάνει όλα αυτά και δεν θα ξανασυρθούμε στις πλάτες άλλων, εκλιπαρώντας για τη σωτηρία μας; 

Εσείς τι πιστεύετε;

 

Νοοτροπία και πάτος

Είμαστε βουτηγμένοι εως το λαιμό στην πίσσα. Μας πετάνε πούπουλα για να μας εξευτελίσουν και παρ' όλα αυτά η αντίδρασή μας είναι ο ψευτοτσαμπουκάς, το ψέμα κι η κοινή γραμμή των πολιτικών κομμάτων σε μια "πιασάρικη" ρητορεία.

Χαϊδεύουμε τα αυτία των Ελλήνων, κυνηγάμε την ψήφο των δημοσίων υπαλλήλων και δοκιμάζουμε τις αντοχές του ιδιωτικού τομέα, του οποίου η μόνη αντίδραση είναι η επανάσταση, γιατί δεν υπάρχουν καλοβολεμένοι συνδικαλιστές να "κλείνουν τους διακόπτες του ρεύματος".

Υπάρχουν φωνές σοβαρών ανθρώπων, που γνωρίζουν τη λειτουργία της αγοράς, που δεν είναι αποκομμένοι σε μια θεωρητική ρητορεία, που δεν έχουν αναλωθεί σε ατέρμονες κομματικές διαδικασίες συμψηφισμών ρουσφετιών, αλλά δεν ακούγονται.

Είμαστε έρμαια του κρατισμού και του δημοσίου κι αυτοί, που ψηφίζουν με γνώμονα το συφμέρον της παραμονής του κατεστημένου και της επαναφοράς της πρότερης κατάστασης είναι πολλοί και νομίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να χαθεί. Ότι έχουμε πιάσει πάτο.

Πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα διαψευσθούν και μαζί τους θα υποβαθμιστούν κι οι υγιείς δυνάμεις του τόπου.

Το καλό είναι ότι αυτές με κάποιο τρόπο θα ανακάμψουν γιατί ξέρουν τι σημαίνει θυσία και δουλειά, με τους άλλους τι γίνεται, που είναι κι η πλειοψηφία.

Σε εκείνους τους λέγανε για πόλεμο ακόμη...

Τα ίδια λέγανε και στους Κυπρίους για το σχέδιο ΑΝΑΝ
ότι εάν δεν το υπογράψουν
θα τους βρουν χίλια δεινά.
Σε εκείνους τους λέγανε για πόλεμο ακόμη,
κατάρρευση του νομίσματος,
τελευταία ευκαιρεία να
ξαναγίνουν κράτος.

Το έζησα από κοντά.
Ο κουμπάρος μου
ήταν στο δικηγορικό γραφείο του
Τάσσου Παπαδόπουλου.

ΣΗΜΕΡΑ η Κύπρος
συνεργάζεται με το Ισραήλ
της βγάζουν το αέριο αμερικανικές εταιρείες
είναι στο ευρώ
και πήρε δάνειο στήριξης από τους Ρώσους.
γιατί κάποιος είχε το κότσια να πει ΟΧΙ
και τον στήριξε ο λαός του.

Καθόλου άσχημα
για τα τελεσίγραφα που της βάζαν με το μαχαίρι στο λαιμό
ακόμη και οι τότε "όψιμα πεφωτισμένοι" Ντόρα Μπακογιάννη, Γιώργος Παπανδρέου.

Και κάτι ακόμα:

Αυτή τη στιγμή
μιλάμε για επαναδιαπραγματεύσεις
και χαλαρώσεις και όλα αυτά
ακόμη και οι ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ-ΣΑΜΑΡΑΣ

διότι ΕΜΕΙΣ
μια σεβαστή μερίδα Ελλήνων
ψήφισε έτσι όπως ψήφισε

ενώ εάν είχαμε βγάλει ΒΕΝΙΖΕΛΟ-ΣΑΜΑΡΑ

θα είχαμε ήδη πληρώσει την πρώτη δόση του αυξημένου χαρατσιού
με τα κατά παρανοϊκό τρόπο φουσκωμένα αντικειμενικά κριτήρια
των ισοπεδωμένων εμπορικών αξιών
και όλα τα άλλα καλούδια που δρομολόγησαν τα καμάρια μας.

και ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΧΑΛΑΡΩΣΕΙΣ και άλλες αριστερόστροφες ανοησίες  !!!

Αυτό και μόνο δείχνει ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

Δεν είναι θέμα μπλόφας.
Είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Θέλουμε τη χώρα μας πίσω.

Δεν τη θέλουμε την ευρώπη που εκβιάζει
που εκδικείται
που δίνει φάρμακα που σκοτώνουν τον ασθενή.


Εμείς άλλα φώτα δώσαμε στην ευρώπη,
αλλά μάλλον αυτοί τα σβήσανε και πήρανε φακούς παραμορφωτικούς.

Πως θα συνεταιριστώ με αυτόν που
θέλει να μου επιβάλλει δημοψήφισμα.
Δεν μας έχουν καταλάβει καθόλου,
τον ψυχισμό μας, την ιδιοσυγκρασία μας.

Που είναι η παλικαριά μας μωρέ ?

Θα το ξαναχτίσουμε το μαγαζί ρε παιδιά,
με λίγη δουλειά παραπάνω.
Τη δουλειά να μην την φοβόμαστε.
Και μη λυπάστε για τα ευρώ.
Σάμπως στον τάφο μας θα τα πάρουμε ?
Δύο επί δύο μέτρα μας αναλογεί.
Αλλά όλοι θα θυμούνται πως ζήσαμε,
ελεύθεροι ή φοβισμένοι.

ΝΑΙ σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις
ΟΧΙ σε ξεπούλημα και υποταγή.

Πρέπει να ξεβρωμίσει ο τόπος.
Δεν μπορούν να μας σώσουν αυτοί που μας βούλιαξαν.
Αυτοί μας ετοιμάζουν τον τάφο μας με τους δανειστές μας.
Εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα,
όχι τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ!!!
Μη σας ξεγελούν τα οικονομικά τους επιχειρήματα.
Τα στρογγυλεύουν όπως θέλουν τα πράγματα.

Μωρέ έχουμε το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΩΝΙΑΚΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ.

Μια κλωτσιά στους άχρηστους χρειάζεται
και σκληρή δουλειά.

Μα καλά τόσο μίζεροι είμαστε ?

Μόνο με το ευρώ τους θα ζήσουμε
ή χωρίς αυτό θα πεθάνουμε ? 

Κάποτε πολεμούσαν για μια σημαία.

Και τι κι αν έχουμε παιδιά ?
Ίσα ίσα θα ζήσουν σε ελεύθερη χώρα.

Στις 6 Μάη
ψηφίσαμε ΟΧΙ
σε όποιον πήγε να μας πάρει τα σπίτια
και τα μαζαγιά μας,
και μισό ΝΑΙ για
μια νέα αρχή.

Στις 17 ΙΟΥΝΗ
ψηφίζουμε για το άλλο μισό ΝΑΙ
χωρίς δεξιές και αριστερές παρωπίδες.

Τι να κάνουμε,
στη μοίρα μας ήταν
μπροστάρης να είναι ο Τσίπρας!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.




"Ανεξαρτησία Αντίσταση Ανυπακοή.",

 Μίκης Θεοδωράκης, Μάης 2012.



"Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα.
Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη - ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ' αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια - μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας".


Οδυσσέας Ελύτης, Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Στοκχόλμη,  Νοέμβρης 1979